پیانو یک ابزار موسیقی سیمی آکوستیک است که حول و حوش قرن ۱۸ میلادی در ایتالیا توسط Bartolomeo Cristofori اختراع شد.
پیانو یک ابزار موسیقی سیمی آکوستیک است که حول و حوش قرن ۱۸ میلادی در ایتالیا توسط Bartolomeo Cristofori اختراع شد.
نحوه ی نوازندگی با پیانو بدین گونه است که، پیانو با استفاده از صفحه کلید نواخته می شود که شامل یک ردیف از کلیدها ( اهرم های کوچک ) است که نوازنده با زدن انگشتان دست بر آن باعث می شود که چکش های متصل به زیر کلیدها به سیم ها برخورد کند و صدا تولید شود.
پیانو piano برگرفته از کلمه پیانو فورته pianoforte بوده و در زبان ایتالیایی piano و forte به ترتیب به معنای آرام و بلند است که در این زمینه به تغییرات حجم (به عنوان مثال، صدای بلند) تولید شده در پاسخ به لمس پیانیست یا فشار بر روی کلید اشاره می کند: هر چه سرعت فشردن کلید بیشتر باشد، فشار ضربه زدن چکش نیز بیشتر می شود و صدای نت تولید شده بلندتر و قوی تر خواهد بود. این نام در مقابل harpsichord نوعی چنگ که مانند پیانو بشکل میز S و یک ابزار موسیقی که اجازه تغییر در حجم را نمی داد ساخته شد.
عملکرد پیانو آکوستیک چگونه است؟
fortepiano های اولیه صدای آرام تر و محدوده دینامیکی کمتری داشتند.
یک پیانو آکوستیک معمولا یک حفاظ چوبی در اطراف جعبه صدا و سیم های فلزی دارد، که تحت فشار زیاد در یک قاب فلزی سنگین قرار دارند. فشردن یک یا چند کلیک روی صفحه کلید پیانو باعث می شود چکش پد دار(معمولا پد با نمد سفت) به سیم ها ضربه بزند.
چکش از سیم ها رد می شود و رشته ها در فرکانس رزونانس خود ارتعاش می کنند. این ارتعاشات از طریق یک پل به soundboard انتقال داده می شود که با اتصال موثرتر انرژی آکوستیک به هوا تقویت می شود. وقتی کلید آزاد می شود، مانع یا دمپر ارتعاش سیمها را متوقف می کند و صدا را پایان می دهد.
حتی زمانی که کلیدها توسط دست ها و انگشت ها آزاد شوند، نت ها را می توان با استفاده از پدالها در پایه دستگاه نگه داشت.
عملکرد پیانو آکوستیک